บทที่ 15 ลูกของพวกเรา

ฉันไม่มีกะจิตกะใจจะไปสนใจณัฐพล ได้แต่กอบโกยอากาศหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ด้วยตัวเอง ผ่านไปพักใหญ่กว่าจะรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

เสื้อเชิ้ตสีขาวของณัฐพลเปียกชุ่มไปด้วยน้ำจนแนบเนื้อเผยให้เห็นความโปร่งแสง และโครงร่างมัดกล้ามที่ซ่อนอยู่รำไร

หากเป็นเวลาปกติ ฉันคงหลงใหลจนควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่ในเวลานี้ฉันอยากจะร้อง...